Back Home

اشعار محمل

اشعار حضرت ابوالفضل العباس (ع)


عباس یعنی شمع جمع هاشمیون
عباس یعنی ماه بین فاطمیون

عباس یعنی شیر یعنی شیر حیدر
عباس یعنی کربلا را میر لشکر

عباس یعنی حیدری دیگر به پیکار
عباس یعنی میر و سقا و علمدار

عباس یعنی شاه بیت شعر ایثار
عباس یعنی میر و سقا و علمدار

عباس یعنی نور مصباح هدایت
عباس یعنی کشته ی راه ولایت

عباس یعنی شیرمرد از خُردسالی
عباس یعنی زاده ی مولی الموالی

عباس یعنی ماه شب های مدینه
عباس یعنی آرزوهای سکینه

عباس یعنی دست، دست حیّ داور
عباس یعنی خون ثارالله اکبر

عباس یعنی مظهر کل حقایق
عباس یعنی باب حاجات خلایق

عباس یعنی لاله ای در چشم صحرا
عباس یعنی شعله ای در قلب دریا

عباس یعنی لنگر فُلک ولایت
عباس یعنی جلوه ای تا بی نهایت

عباس یعنی عاشقی بی دست و بی سر
عباس یعنی کشته ی صد پاره پیکر

عباس یعنی باب، باب الله اعظم
عباس یعنی غیرت الله مجسم

ارث ادب از مادرش ام البنین داشت
ارث شجاعت از امیرالمومنین داشت

عبد خدا ابن و اخ و عمّ ولی بود
روی علی پشت حسین ابن علی بود

تنهای تنها قدرت صد لشگرش بود
آخر دعای فاطمه پشت سرش بود

در قلب دریا آتش تاب و تبش بود
آب بقا لب تشنه ی داغ لبش بود

عباس در دنیا و عقبی با حسین است
فریاد هر زخمش هزاران یا حسین است

با آن جلال و عزت و آقایی او
مشهور شد در کربلا سقایی او

با آنکه خود بر شهریاران شهریار است
سرباز و سقا و امیر و پاسدار است

لب تشنه پا بیرون نهاد از آب، عباس
دریا صدا می زد مرا دریاب عباس

وقتی جوانمردیّ اورا کرد احساس
دریا صدازد آفرین عباس! عباس!

الحق که در مردانگی مرد آفرینی
الحق که فرزند امیرالمؤمنینی

در پاسخ این غیرت و ایثار و صبرت
تا صبح محشر آب گردد دور قبرت

مدح تو ای باب المراد کل عالم
باشد فزون تر از هزاران نخلِ میثم


غلامرضاسازگار


1387/10/7
صفحه قبل صفحه بعد